86cb87a7

Дубовко Владимир - Пялёсткi (Апавяданнi На Белорусском Языке)



Уладзiмiр Дубоўка
Пялёсткi
Апавяданнi-ўспамiны
Пялёсткi
У маладыя гады iшоў я неяк з дзяўчынай па Вялiкай Мiкiцкай вулiцы.
Непадалёк ад кансерваторыi была антыкварная крама. Мы спынiлiся ля вiтрыны, бо
абмiнуць яе было нельга: не вiтрына, а сапраўдная выстаўка старадаўнiх рэчаў
розных эпох i народаў. Побач з кiтайскiмi бажкамi французская парцэляна, побач
з брусельскiмi карункамi найдзiўнейшыя ядвабныя iндыйскiя тканiны. А яшчэ ж
вырабы са срэбра, золата, дамаскай сталi... У цэнтры гэнае цiкавае i багатае
вiтрыны стаяў адзiн сцiплы малюнак, якi ўсiм сваiм выглядам паўтараў
спрадвечную iсцiну: марната марнаты i ўсялякая марната... На гэным малюнку
мастак намаляваў асеннi сад, а на пярэднiм плане - клумбу кветак, злева -
частку тэрасы дома. Кветкi на клумбе адцвiталi, абсыпалi на дол пялёсткi. На
некаторых кветках пялёсткi яшчэ зiхацелi ў сонечным праменнi, на iншых iх не
засталося зусiм. Перад клумбаю стаяла двое людзей у гадах - Ён i Яна. На Iм
шынель без пагонаў, на Ёй старамоднае, на погляд сучаснiкаў, палiто. На галаве
- капялюшык з вуалеткай. Яны, так адчувалася, маўчалi, але гэтае маўчанне было
такое красамоўнае! Памаўчалi i мы. Першы загаварыў я.
- Прыйдзе час... Будзем i мы з табою стаяць увосень свайго жыцця перад
такiм кветнiкам i моўчкi пазiраць на пялёсткi...
- Ой, не! - адказала мне дзяўчына. - Я не дажыву да такога часу. Ды, шчыра
кажучы, не хацелася б быць удзельнiцаю падобнага сумнага роздуму...
Мы пайшлi далей сваiм шляхам.
Сустракалi мы вёсны, сустракалi мы восенi i зiмы. Сустракалi iх пад
субтрапiчнымi пальмамi, там, дзе кiпарысы, жылi мы i ў сiбiрскай тайзе, там,
дзе машкара i ўсялякi гнюс, там, дзе лютыя маразы, светунябачныя завеi.
А кветкi раслi i красавалi ўсюды i скрозь. А пялесткi з тых кветак
абляталi на дол кожную восень. I багата iх было, тых восеней, нямала было i
пялёсткаў.
Сёлетняй восенню, шпацыруючы ў старадаўнiм парку паблiзу Масквы, мы з
жонкаю спынiлiся ля адной клумбы, на якой былi ўсялякiя кветкi, але ўсе на
адцвiтаннi. Пялёсткi ад iх ляжалi на клумбе, на сцяжынцы.
Нiбыта выблiск маланкi асвятлiў мне той далёкi дзень, калi я з Ёй
разглядваў малюнак у вiтрыне антыкварнай крамы. Я запытаўся:
- Табе нiчога не нагадвае гэтая клумба?
- Не пытайся лепш!
- I Вялiкая Мiкiцкая, i вiтрына, i малюнак?!.
- Я проста дзiўлюся, каб не сказаць жахаюся, з такога падабенства, -
адказала Яна. - Думалася, што нiколi мы не дачакаем гэтага часу, аж вось!..
Дачакалiся... Стаiм i разглядваем пялёсткi свайго жыцця...
Пялёсткi свайго жыцця!.. Адзiн. мудры англiчанiн сказаў аднойчы: "У кожным
сэрцы ёсць гразь, каменне i кветкi". У адным больш, пэўна, камення, у другiм -
больш гразi. У трэцiм - больш кветак. Але ж i гэтыя кветкi таксама ведаюць
свае вёсны i свае восенi, свае красаваннi i свае адцвiтаннi. Колькi пялёсткаў
з iх ападае на каменне, у гразь, марнуецца i знiкае там на векi вечныя. А на
iх жа занатоўвалiся радасць i гора, жаданнi i надзеi, летуценнi дзяцiнства i
мары сталасцi.
Калi ўзяць хоць невялiчкую частачку iх, падняць з таго камення, адмыць,
можа, нават гарачай слязой ад усяе тванi, броснi, паказаць свайму добраму
сябру: зiрнi, што станецца з пялёсткамi нашага жыцця, калi кветкi сiлкуюцца
толькi ад шчырасцi, ад чыстага сумлення. Яны i пасля адцвiтання красуюць i
зiхацяць, як жывыя...
Дык хай жа i станецца так!
Як мяне, маленькага, тапiць мелiся
Славутаму прароку Майсею нi па матчынай, нi па бацькавай лiнii я раднёй не
быў. Але, згадваючы першыя днi свайго



Назад